Jólaþruman

Fögnum sigri ljóssins

Jóla-Fimmtudagsþruman eftir Tryggva Hjaltason

23.Desember'10 | 08:56
Uppáhaldsbesta hátíðin er að renna í hlað, ó hve gleðin er mikil hjá þessum höfundi. Það flæðir hreinlega hjá mér gleðin þessa dagana. Ég er kominn á eyjuna fögru, sem er umsveipuð jólaljóma. Þá er jólatréð komið upp og maturinn, jólaölið, smákökurnar og fjölskyldan komin í hús. Ég sagði við bróðir minn í gærkvöldi, þegar við gengum í hús að reyna að selja nýja ÍBV dvd diskinn, að það væru örugglega fáir staðir í heiminum sem væru eins jólalegir og Vestmannaeyjar, og mér finnst að skreytingargleði eyjamanna aukist ár frá ári. Það heldur kannski einhver sem les þessi miklu gleði skrif að höfundur sé á einhverjum jólasveppum, en ég staðfesti það hér og nú að ég er aðeins undir áhrifum eyjaloftsins og jóla andans.
Og talandi um jóla andann, þá langar mig að koma að einu leyndarmáli um hvernig má njóta jólanna jafnvel enn meir. Ég sem barn naut jólanna fyrst og fremst vegna gjafana, frítímans, nýju leikfangana og jólaboðana . Þegar ég fór að detta í unglingsaldurinn og fór að endurmeta jólin út frá þeim staðreyndum að þáttur gjafa og leikfanga færi minnkandi í jólavæginu og aðrir þættir kæmu inn, skoðaði ég málið frá mörgum hliðum. Undanfarin ár og vegna ýmissa þróanna í mínu lífi eins og jólafýlings erlendis, uppgötvun mikils og óverðskuldaðan jólakærleika o.s.frv. hef ég fundið alveg nýja uppsprettu jólahamingju, sem ef eitthvað er, tekst að toppa jólahamingju leikfangana. Sú uppgötvun var, og er, þakklæti.
 
Ég hef leyft þakklæti að vera sístækkandi hlut af mínu lífi og þá sérstaklega í kringum jólin undanfarin ár og ég get alveg staðfest það, a.m.k. fyrir undirritaðan, að þá hefur það fært ómælda hamingju og vellíðan og var ég þó mjög hamingjusamur ungur maður fyrir. Það sem ég á við, er að staldra við og þakka fyrir það sem maður hefur. Ég komst í kynni við hugarfar á borð við þetta í Bandaríkjunum hjá því góða fólki sem ég kynntist þar og ég get sagt að þetta er algjör gullæð. Einhverjir segjast e.t.v. núna hafa ekkert til að þakka fyrir og ég geri mér fulla grein fyrir að aðstæður fólks eru misjafnar en ég vil þó meina að allir geta fundið eitthvað til að vera þakklátir fyrir og það að einbeita sér að því sem gott er eins og þakklæti, minnkar hugarfarslegt vægi þess sem slæmt er. Þá er sjálf jólahátíðin að sjálfsögðu hátíð sem fagnar fæðingu Frelsarans og þeirri ótrúlegu gjöf sem mannfólkinu var færð í gegnum hann. Fyrir tveim árum tók ég upp á því að fara með bæn fyrir jólamatinn þar sem ég færði stutta þökk enda er það mín skoðun að allir geta þakkað sjálfum frelsaranum fyrir sigur ljóssins og ég get upplýst það að allir í fjölskyldunni voru sáttir með þennan nýja sið sem síðan hefur fylgt. Fyrir amk mig þá hefur þessi einfaldi siður fært mér frið og gleði og verið enn ein skrautfjöðurinn í þann skreytta hatt sem er jólahátíðin.

Ég vil enda þetta á hreint magnaðri jólasögu sem ég fann nýlega, sem skrifuð var árið 1942 af ungri Vestmannaeyjamær sem er alnafna konu minnar enda amma hennar. Sagan setur hressilega punktinn yfir i-ið á þessari jólaþrumu minni.

Ég óska öllum Vestmannaeyingum og öðrum lesendum þrumunnar innilega til hamingju með jólin og vona að þið eigið gleðilega og kærleiksríka hátíð.

Jólakveðja
Tryggvi, sem fagnar sigri ljóssins

SARA VANN VERÐLAUNIN
(Jólasaga)
 
Það er Þorláksmessukvöld. Á veginum, sem liggur í áttina til Straumvíkurþorps, er lítil stúlka á gangi. Göngulagið er þunglamalegt og yfir henni hvílir svo mikil alvara, að það er eins og allar heimsins sorgir séu samansafnaðar á þessar veiku herðar.
Sara hafði fyrir löngu síðan misst bæði föður sinn og móður. Engin systkini átti hún.
Fátæk, heimilislaus og munaðarlaus, stóð hún uppi í heiminum.

Hinar björtu sumarnætur hafði mosinn í íslenzku högunum oft verið hvíla hennar. Á veturna leitaði hún skjóls hjá góðu fólki eða í fjárhúsi. Þær nætur voru hinar beztu, fannst Söru. Hún lagðist niður við hlið einhverrar kindarinnar og ylurinn streymdi um hana.
Áður fyr, þegar þetta gerðist, var ekki mikið fengizt um hina svonefndu flakkara.
Þeir urðu að bjargast eftir beztu getu eða svelta heilu hungri.

Þetta kvöld vissi Sara ekki, hvar hún átti höfði sínu að að halla. Og aðeins eitt kvöld til jóla.
Enginn, sem hún mætti, veitti henni minnstu athygli. Allir höfðu nóg með sitt. Örmagna af þreytu og hungri hné hún niður í snjóskafl.

Öðruvísi var það meðan mamma lifði. Þá átti hún hlýtt rúm og fékk nógan mat.
Við þessar endurminningar ýfðust upp ógróin sár. Tárin tóku að streyma. Hún grét og grét eins og munaðarleysingi einn getur grátið. Það er svo óendanlega mikill sársauki í þeim gráti.
Eftir veginum kemur kona gangandi. Hún er um það bil að ganga framhjá, þegar hún heyrir grát barnsins.

„Hversvegna ertu að gráta, vina mín?“ spyr hún blíðlega.
„Ó, mamma mín, hversvegna varðstu að deyja?“ snökti Sara, án þess að taka eftir hinni vingjarnlegu konu við hlið sér.

Konan lagði hönd sína á höfuð Söru: „Viltu koma heim með mér?“
Sara leit forviða upp.
Hún hafði oftast nær mátt sigla sinn eigin sjó og enginn sýnt henni vinahót.
Hún stóð á fætur og tók í hönd konunnar. Þær bar hratt yfir og innan lítillar stundar námu þær staðar fyrir utan lítið hús í útjaðri þorpsins. Þær stöppuðu af sér snjóinn og gengu inn.

Að innan hljómuðu glaðværir barnahlátrar. Þeir þögnuðu samt brátt, þegar umgangurinn heyrðist. Þrjú börn komu hlaupandi á móti ferðafólkinu.
Þau heilsuðu mömmu sinni og litu forvitnisaugum til Söru.
Eftir vanalegum mælikvarða hefði þetta ekki þótt fínt hús. En í augum Söru var þarna allt mjög ríkmannlegt.

Á hillunum stóðu látúnsstjakar og skinu og ljómuðu, nýfægðir og gljáandi.
Í einu horninu stóð grenitré og beið eftir að verða skreytt.
Við eldavélina stóð gamall maður og hellti uppá könnuna.
„Gott kvöld, Anna mín,“ sagði hann „hefir þú jólagest með þér?“
„Já, pabbi, ég fann hana liggjandi í skafli við veginn. Þar hefði hún sjálfsagt helfrosið, hefði ég ekki fundið hana.“

„Guð blessi litla jólagestinn okkar,“ svaraði gamli maðurinn og kinkaði kolli til Söru. Nú kom einhver inn. „Guðs frið í bæinn,“ sagði hann. Þetta var maður Önnu.
„En hvað þú hefir skemmtilega jólagjöf með þér,“ mælti hann og leit vingjarnlega til Söru.
Hún hlustaði á allt þetta og vissi hvorki í þennan heim né annan.
Hversvegna voru allir svona góðir núna? Jú! Mamma hafði einhverntíma sagt, að á jólunum væru allir menn svo góðir, af því að þá fæddist Jesú-barnið.
Kannske var þetta ástæðan.

En þetta var allt of dásamlegt, til þess að það gæti varað lengi.
En Sara litla var orðin alvarlega veik og varð að liggja í rúminu.
En nú skulum við hverfa frá þessum litla hamingjusama hóp og líta inn í annað hús í bænum.
Á hverju aðfangadagskvöldi var það alvanalegt í Straumvík, að heyra fátæku börnin segja hvert við annað: „Bráðum kemur seðillinn frá Helgu frænku.“
En hver var svo þessi frænka, sem átti svona marga litla frænda og frænkur?
Jú, það er einmitt hún, sem við skulum heimsækja.

Hún var skipstjóraekkja og bjó í stóru húsi í miðju þorpinu ásamt dóttur sinni.
Á hverjum jólum sendi hún fátækustu börnum þorpsins 10 kr. seðil hverju.
Þetta var kærkomin gjöf, og fyrir þetta hlaut hún nafnið frænka.
En eitt var sérstakt við þessa gjöf. Sá, sem bezt notaði hana, fékk verðlaun frá Helgu gömlu.
Nú skulum við fylgjast með á hinni vanalegu jólagöngu gömlu konunnar.
Hún er komin að húsinu í útjaðri þorpsins, sem við könnumst nú orðið við.

Hérna er henni tekið með gleðiópi, eins og annarsstaðar.
„Jæja, Doddi minn“, segir Helga, „hvað ætlar þú að gera við þinn seðil?“
„Ég ætla að kaupa mér kind,“ mælti Doddi, sem var 8 ára og þóttist töluverður maður.
„En þú Elsa mín?“ „Ég ætla að kaupa mörg kerti,“ svaraði Elsa, sem var ári yngri en Doddi og ekki eins mikil búmanneskja.

„En þú Lalli minn?“ „Ég ætla að geyma þá og kaupa mér feikna margt, þegar ég er orðinn stór,“ mælti Lalli.
„En nú sé ég ókunnugt andlit,“ mælti Helga og leit á Söru. „Hvað ætlar þú að gera við þína peninga?“
Sara varð snöggvast óttaslegin á svip. Síðan hvíslaði hún í eyra Helgu: „Ég ætla að gefa þá góðu konunni, sem hjálpaði mér.“
Gamla góða konan varð mjög snortin. Hún tók Söru í fang sér og þrýsti henni að sér. Síðan kvaddi hún í flýti og fór. Sara hafði unnið verðlaunin. Anna tók hana sér í dótturstað, en árlega fékk hún meðgjöf með Söru frá Helgu.

Svona gaf Guð Söru litlu gott heimili.
Hann er vinur og verndari munaðarlausra. (Stælt)

Guðný Sigurmundard.
3. bekk.
 
 

Fréttaskot - Eyjar.net

31.Janúar'18

Ertu með athyglisverða ábendingu eða frétt?
Sendu okkur línu á eyjar@eyjar.net - Fyllsta trúnaðar gætt.

Viðhorfskönnun til samgangna og bæjarmála

2.Nóvember'18

Áhugavert efni - Hér getur þú skoðað viðhorfskönnun til samgangna og bæjarmála í Vestmannaeyjum sem Eyjar.net lét gera í október 2018.

Viðhorfskönnun til samgangna og bæjarmála

24.Desember'17

Áhugavert efni - Hér getur þú skoðað viðhorfskönnun til samgangna og bæjarmála í Vestmannaeyjum sem Eyjar.net lét gera í október 2017.

Allt fasteignir - Fasteignasalan Eldey

27.Október'17

Fasteignasalan Eldey Vestmannaeyjum. Sími: 861-8901. Arndís M. Kjartansdóttir löggiltur fasteigna-, fyrirtækja- og skipasali. Goðahrauni 1. disa@alltfasteignir.is / www.alltfasteignir.is